Gebruikerswaardering: 3 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter inactiefSter inactief
 

Colin Ross (1948-2021)Deze week bereikte ons het trieste bericht dat Colin Ross was overleden na een korte en hevige ziekte die hij niet kon winnen. Gedurende een kleine twintig jaar onderhield ik een levendige correspondentie met hem die begon nadat hij in De Weg naar Craigellachie had gelezen dat ik in 1997 was geadopteerd in de clan Ross. Daardoor leerde ik Colin kennen als een echte vakman, een amaibele persoonlijkheid en een getalenteerd verhalenverteller. Zijn vele emails zijn nog steeds een genot om te lezen en een mooie herinnering aan een markante man die zijn sporen in de whisky industrie meer dan verdiend heeft.

Colin begon na zijn middelbare schooltijd zijn carrière in de whisky-industrie als trainee distillery manager bij Chivas Brothers. Zijn eerste job was bij Strathisla. Daarna werd hij bij Tormore aangesteld en ging vandaar naar Ben Nevis waar hij tot de zomer van 1987 werkte. In augustus dat jaar verhuisde hij naar Islay om het roer bij Laphroaig over te nemen. Hij schreef me daar ooit over:

‘It was a company decision. At first, I didn’t want to go. I was asked to move with the entire family. My father had recently passed away, my wife held a good job and the children were in high school. However, when headquarters challenged me with saying “You are not wanting to go to Laphroaig as you are not capable of holding that position” I could only but agree to go just to prove to them that I could do the job.’

Die anekdote en diverse andere tijdens zijn ‘tenure’ op Islay heb ik destijds met zijn toestemming in 2015 opgenomen in ons boek 1815-2015 - 200 Years of Laphroaig

Toen Ben Nevis Distillery in 1989 door Whitbread aan Nikka werd verkocht, vroeg de nieuwe Japanse eigenaar of Colin terug wilde keren naar de ‘bheinn’ zoals hij de distilleerderij altijd liefkozend noemde. De Japanners kenden Colin goed, want in zijn Laphroaig-tijd verkocht hij regelmatig whisky in bulk aan Nikka en Suntory. Colin zou tot enkele jaren na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd bij Ben Nevis blijven werken. Tot zijn verdriet moest hij op een gegeven moment met pensioen, gehoor gevend aan de richtlijnen van het bedrijf.

Een van onze beste herinneringen die Becky en ik aan Colin bewaren is de manier waarop hij de passagiers van The Flying Dutchman onthaalde op een rondleiding en een tasting enkele jaren geleden. Na afloop ging hij op onze uitnodiging mee om het schip te bekijken en ‘a cup of kindness’ met ons te drinken. Het werd laat, een avond doordrenkt met verhalen en een dram of twee, drie ... Hij wilde zijn memoires gaan schrijven en vroeg me toen om hem daarbij te helpen. Dat zal er helaas niet meer van komen.

Vaarwel Colin, je vindt daar boven vast een mooie bheinn vanwaar je Ben Nevis hier op aarde in de gaten kunt blijven houden.

Je vriend en clansman,

Hans