Menu
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
  • Cover Bad WhiskyBad Whisky
  •  

De Amerikaanse auteur Raymond Chandler (1888-1959) zei ooit: “There is no bad whiskey. There are only some whiskeys that aren't as good as others.”

Zijn collega en leeftijdsgenoot William Faulkner (1897-1962) parafraseerde hem met de uitspraak: “There is no such thing as bad whiskey. Some whiskeys just happen to be better than others.”

Beiden bedoelden ze iets anders dan Edward Burns met de titel van zijn boek wilde duiden. Een boek waarvan de ondertitel luidt: ‘The Scandal That Created The World’s Most Succesful Spirit.’

Het lag al geruime tijd op mijn stapel Nog Te Lezen en in een verloren weekend waarin ik met de knie omhoog (overbelast met veel te hard en te lang fietsen) toch geen kant op kon, greep ik er naar. Geen spijt van gehad. Het is het verhaal van inderdaad echt foute whisky. Een verhaal dat volgens de auteur in de loop der tijden onder het tapijt geveegd zou zijn door de heersende whisky-elite. Daar draagt hij overigens geen steekhoudend bewijs voor aan. Wel voor het feit dat er in de tweede helft van de 19de eeuw behoorlijk gerotzooid werd met de kwaliteit van whisky, met name in Glasgow, waar Burns zijn research op richtte. De polemiek die in de North British Daily Mail ontstond na publicatie van een onderzoek uit 1872 door een chemisch analist is heerlijk om te lezen. Het Engels uit het Victoriaanse tijdperk voegt iets speciaals toe, iets dragends, zoals ook in Alfred Barnard’s meesterwerk The Whisky Distilleries of the United Kingdom tot uiting komt.

Je wilt niet weten op wat voor manieren whisky versneden werd, met name door de publicans – zowel legale als illegale uitbaters van de pubs en bars in Glasgow. Zelfs strychnine en opium werden schaamteloos gebruikt en niet zelden met desastreuze gevolgen. Minder gevaarlijk was het versnijden met groene thee (hee, lengen de Chinezen hun groene thee tegenwoordig niet aan met een scheutje whisky?) Een lekker rode oortjes-boek over een periode in de geschiedenis van Schotse whisky waar inderdaad nauwelijks iets over gepubliceerd is. Totdat Burns zich er aan waagde.

De producenten konden er niet zoveel aan doen. Ze leverden destijds immers per vat ¬ – in 1870 waren glazen flessen nog erg duur – en wisten niet wat er daarna met de whisky gebeurde. Dat was overigens wel vaak hele jonge whisky, die met allerlei kleurstoffen in de pub voor het consumeren op kleur werd gebracht, waarbij tabak, jodium en houtskool meer regel dan uitzondering waren. Toch werden de uitkomsten van het onderzoek inderdaad in de doofpot gestopt. De chemisch analist kon namelijk door zijn vroegtijdige dood aan TBC, twee jaar na publicatie van zijn onderzoek, zijn werk niet verder verdedigen en het onderzoek werd daarna gewoon doodgezwegen. Pas in het begin van de 20ste eeuw kwam er politiek meer aandacht voor de kwaliteit – of het gebrek eraan – van Schotse whisky. Het gevolg was onder andere dat whisky voortaan minstens drie jaar moest rijpen alvorens er gebotteld mocht worden. Maar die ontwikkelingen staan niet meer in dit zeer lezenswaardige boek beschreven. Burns houdt het bij zijn held – Dr. James St. Clair Gray – aan wie hij het boek ook postuum heeft opgedragen.

  • Auteur: Edward Burns
  • Uitgever: Angels’ Share – 2012 (heruitgave van een editie uit 1995 Balvag Books)
  • Taal: Engels
  • Uitvoering: Paperback , 176 pagina’s, zw/w
  • Afmetingen: 234x153x14 mm
  • ISBN 978-1-906476-09-0
  • Retailprijs: US$ 14,95 / £ 9,99 / € 11,75

Andere Recensies

Ga naar boven
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com